دو فرشته کوچولو

خیلی وقت هست که با خودم درگیر هستم و همش باخودم کلنجار میرم که چرا نمیام و وبلاگ جیگرگوشه هام رو آپ نمیکنم... اخیرا که خیلی توی وبلاگ ها میگردم مخصوصا وبلاگ مامانای منتظر میبینم کسایی رو که مثل خودم تجربه ی جدا شدن بند دلشوون از وجودشون رو داشتن و دیگه حاضر نشدن پست دیگه ای جز خبر جداییشون بذارن و خیلی زود تسلیم سرنوشت و بازیهاش شدن یا به تعبیری خودشون رو باختن و از خدا و قدرتش ناامید شدن... میدونم و با تمام ذره ذره وجودم درک میکنم سختی رو که کشیدن و میفهمم دلشون خیلی بی تاب میشه وقتی میخوان بدون وجود عزیزشون تیکربارداریشون رو بالای صفحه ببینن یا چشمشون به پستهای سرشار از خاطره های خوشی بیفته که نوشته بودن که ثبت بشه به عنوان...

                           رمضان خوش آمدی من به تو عادت دارم از تو با نغمه ی پرسوز شفاعت دارم گرچه دیریست خدا رفته زیاد دل من من به ایام خدا ولی ارادت دارم . . . ستایش مخصوص خداوندی است که بر ما، با هدایت به شاهراه ستایشش، منت نهاد و ما را اهل ستایش قرار داد که از سپاس گزاران احسان او باشیم … و سپاس خداوند را که دین آسمانی اسلام را برای ما مختص ساخت تا در سایه سار آن، به سر منزل سعادت و خرسندی اش روان گردیم … و حمد بی حد و ثنای بی عدد، خدای احد را که ماه خود، ماه اسلام، ت...

خدا جونم سلاممممممممم صبح قشنگت اون بالابالاها بخیر. خوبی؟خوشی؟با تنهایی چطوری؟من که هیچ چیز اندازه ی تنهایی حالم رو خوب نمیکنه و همش حسودیم میشه به تنهایی و خلوت دنجی که داری... روزگار بر وفق مراد هست یا از دست بنده هایی مثل من و امثال من در رنجی وهمش احساس پشیمونی میکنی از آفریدن واختیار دادن به ما؟ قربون بزرگی و کرمت برم دیگه باید تحمل کنیمون یا اینکه خودت یه جوری کمکمون باشی تا راهمون رو پیدا کنیم و بشیم همون بنده ای که میخواستی و هدف داشتی از آفریدنشون... میدونم این روزا سرت خیلی شلوغه و کلی کار داری که باید سفارش هر کدوم رو به فرشته هات بکنی که هیچکدوم عقب نیفتن اما مهربونم حواست به فرشته کوچولوهای ...

امروزبالاخره بعد از چندین روز تونستم برم نی نی سایت اما هر کاری کردم نتونستم برم کلوپ مامانای مهر و از حال دوستام باخبر بشم اخه هم میترسم باعث ناراحتی اونا بشم هم اینکه خودم نتونم خودم رو کنترل کنم و باز...فقط به وبلاگ چندتاشون که لینک کرده بودم سر زدم و دیدم شکر خدا حالشون خوبه و بسلامت دارن روزها رو میشمارن که نازگلاشون رو بغل کنن... حتی از یادآوری روزهایی که داشتم وبه خوشی سپریشون کردم بغض میاد سراغم وزمین و زمان رو بهم میزنم که یه گوشه خلوت بدون حضور کسی که دلداریم بده پیدا کنم و بشینم گریه کنم ودردام رو یکی یکی برای خودم بشمارم وبرای هرکدوم ساعتها اشک بریزم... این 3روزی که از تولدبچه ها میگذره و تو خونه تنهام همش اف...

تازه دو روز پیش بود که خواستم یه فصل نو رو شروع کنم و دگ حرفی از گذشته نزنم اما قبول کنین که سخته و نمیشه به این زودی همه چیز رو فراموش کرد ...و غصه خودش میاد میشینه توی دلم و تابا هزار جور بهونه گیری و گریه و زاری بیرونش نکنم دلم آروم نمیگیره... اما من باز سعی خودم رو میکنم... دیروز بعد از کلی بدو بدو کردن و استرس تولد خواهر زاده هام پارسا و نساء برگزارشد...                                             ...